-

توی یه موزه معروف که با سنگ های مرمر کف پوش شده بود مجسمه بسیار

زیبای مرمرینی رو به نمایش گذاشته بودند که مردم از راه های دور و نزدیک

واسه دیدنش به اونجا می اومدند.

و کسی نبود که اونو ببینه و لب به تحسین باز نکنه.

یه شب سنگ مرمری که کف پوش سالن بود با مجسمه شروع به حرف زدن

کرد و گفت :

این منصفانه نیست!

چرا همه روی من پا می گذارند تا تورو تحسین کنند؟!

مگه یادت نیست که هر دوی ما رو از یه جا استخراج کردند؟

خیلی بی انصافیه!

من شاکیم!

مجسمه لبخندی زد و آروم گفت :

یادته روزی که مجسمه ساز خواست روت کار کنه چقدر سرسختی و مقاومت

کردی؟

سنگ گفت :

آره ، آخه ابزارش به من آسیب می رسوند.

آخه گمون کردم می خواد آزارم بده.

آخه تحمل اون درد و رنج رو نداشتم.

مجسمه با آرامش خاصی ادامه داد که :

ولی من فکر کردم که حتما می خواد ازم چیز بی نظیری بسازه.

و بطور حتم بناست به شاهکاری تبدیل بشم و در پی این رنج ، گنجی هست.

پس بهش گفتم :

هر چی می خوای بتراش و صیقل بده!

و درد ابزارش رو به جون خریدم و تاب آوردم تا زیبا و زیباتر بشم.

پس امروز نباید دیگران رو سرزنش کنی که چرا قدر تورو نمی دونند و باید

اون روزا بهتر عمل می کردی.

رنج و سختی ها هدایای آسمون هستند به من و تو!

آخه قراره اونقدر خوشکل بشیم که خودمونم از الآن باور و تصور نمی کنیم.

پس بیا از الآن به هر رنجی که توی مسیر زندگی مون قرار گرفت سلام کنیم

و خوش آمد بگیم و از خودمون بپرسیم :

این بار آسمون می خواد چه هدیه ای بهمون بده؟!

خیلی ها محتاج یه نگاه گرم ، یه لبخند صمیمی و یه سلام عاشقانه ما هستند.

عزیزائی که این کارهای ساده و پر اثر رو ازشون دریغ کردیم.

کسانی که یه توجه کوچیک ما ، براشون یه دنیا ارزش داره.

اونهائی که به تبسمی سیراب می شن.

پسر کوچولوی دست فروش با حسرت به بچه ها نگاه می کرد.

آخه هر کدوم شون یه بادبادک هوا کرده بودند و کلی باهش ذوق می کردند.

پرسید : آقا بادبادک چنده؟

جواب شنید : برو مزاحم نشو.

دوباره گفت : آقا چند؟

مرد با اخم گفت : پنج هزار تومن.

اشک توی چشم های پسرک حلقه زد و در حالی که زل زده بود به بادبادک های

رنگارنگ ، عقب عقب رفت.

آقائی که در حال عبور بود اونو دید و بهش گفت :

پسرم دوست داری یکیش مال تو باشه؟

و بی اینکه جوابی بشنوه ، برق شادی و تعجب رو توی چشم های پسر کوچولو دید.

پس پنج هزار تومان به بادبادک فروش داد و گفت عزیزم یکیش رو انتخاب کن.

و ادامه داد که ، حالا برو و حسابی خوش بگذرون.

پسرک نگاهی پر از محبت بهش کرد و گفت :

آقا ، شما خدا هستید؟!

مرد با تعجب پرسید چرا؟!

پسر جواب داد :

آخه شنیده بودم خدا خیلی بزرگ و مهربونه.

مرد چشم های خیسش رو پنهان کرد و گفت :

نه ، من بنده خدا هستم.

پسر در حالی که دوان دوان واسه بادبادک بازی می رفت داد زد :

ممنونم ، ممنونم ، می دونستم اگه خدا هم نباشید ، باید یه نسبتی با هم داشته باشید!

چه قشنگه خداگونه شدن و بذر عشق رو توی دل آدما کاشتن.

و چه عالیه که رفتارمون نشون بده ، بنده خوب خدای مهربونیم.

استادی در میان هزار شاگردی که داشت ، همیشه توجه خاصی به یکی از اونها می کرد.

و توجهش اونقدر به اون زیاد بود که مورد اعتراض بقیه شاگردها قرار گرفت.

اونها می خواستند بدونند اون یکی چه فرقی با بقیه داره؟

پس موضوع رو با استاد در میون گذاشتند و پاسخ شنیدند که :

فقط اونه که چشم از چشم دل من بر نمی داره!

شاگردها که اصلا متوجه حرف استاد نشده بودند ، تصمیم گرفتند از اون به بعد چشم از استاد برندارند!

و با تقلید از همه کارای استاد ، قصد داشتند جلب توجه بیشتری بکنند.

مثلا وقتی استاد سرش رو می خاروند ، نهصد و نود و نه نفر همزمان سرشون رو می خاروندند!

و اگه استاد خمیازه می کشید...!

یه روز که استاد در حال تدریس بود ، صداهای مهیبی شنیده شد و فریاد کسائی که می گفتند زلزله ، زلزله!

استاد و اون یه دونه شاگرد مخصوص از جاشون تکون نخوردند ولی بقیه هر کدوم به گوشه ای پناه بردند تا از زلزله در امان بمونند.

سرو صدا که خوابید ، استاد با صدای بلند خندید و گفت :

دیدید همه تون باختید!

حالا برگردید سرجاتون.

و رو به پشت بام کرد و گفت :

شما هم بیائید پائین!

چند نفر طبل زن از پشت بام پائین آمدند و معلوم شد استاد فرزانه باهاشون هماهنگ کرده بود که همزمان طبل ها رو به صدا در بیاورند

و فریاد بزنند زلزله ، زلزله!

بعد هم استاد رو به شاگردها کرد و گفت :

دیدید فقط اون بود که چشم از چشم دل من برنداشت؟

و چون من نشسته بودم اونم از جاش تکون نخورد.

آخه اونقدر غرق در من بود که جز من و حرف هام نه چیزی رو می دید و نه می شنید. 

ماها وقتی کاری رو انجام می دیم حواس مون به ده جای دیگه پرته.

پس نه کامل انجامش می دیم ، نه از اون لذت درست و حسابی می بریم.

کاشکی یاد بگیریم خودمون رو غرق بکنیم توی کارائی که انجام می دیم.

کاشکی راه که می ریم دور و برمون رو خوب ببینیم ، بشنویم و لمس و حس کنیم ، پاهامون زمین رو نوازش کنند ، تا اونم قدرت و طراوتش

رو بهمون هدیه کنه!

کاشکی وقتی کسی باهامون حرف می زنه تک تک حرف هاش رو بشنویم و ببلعیم تا با هم همدل بشیم.

کاشکی وقت خلوت با اون لطیف بزرگ ، فقط با اون باشیم و غرق عشقبازی با محبوب آسمونی مون.

کاشکی بشیم شاگرد مخصوص آسمون!

و کاشکی آگاهانه از لحظه لحظه های زندگی مون بهره ببریم.

آخه اونوقت زندگی خیلی قشنگ و شیرین و خواستنی می شه.

اقتباس کامل از سایت خانه تحول

منتظر داستان های بعدی باشید