"بدان خدایی که گنجینه های آسمان ها و زمین به دست اوست به تو اجازه ی دعا داده و اجابت آن را بر عهده گرفته و تو را فرمان داده که از او بخواهی تا به تو ببخشد و از او رحمت طلب کنی تا تو را رحمت آورد...میان خودش و تو حاجب ننهاد و تو را به توسل جستن به میانجی وانداشت و اگر گناهی مرتکب شدی از توبه بازت نداشت و در کیفر تو شتاب نکرد و بر بازگشتن به سویش نکوهشت نکرد و آنجا که سزاوار رسوایی بودی رسوایت نساخت و در پذیرش توبه ات سخت نگرفت و حساب گناهت را رسیدگی نکرد و از رحمت نومیدت نساخت بلکه خوداریت از گناه را برایت حسنه قرار داد...کار بدت را یکی و کار نیکت را ده تا به شمار آورد...

پس هرگاه بخواهی می توانی درهای نعمتش را با دعا بگشایی و ریزش باران رحمتش را طلب نمایی."

 

"نهج البلاغه نامه ی ۳۱"